Belediye sürekli çalışıyor, Büyükler’e ceza kesiyordu. Netameli bir rakipti Havuçlar! Beşiktaş, sezonun açılış maçında golü bulmuş, iki dakika sonra da yemişti. Abdullah Avcı’nın takımı, zirve iddiası taşımamasına rağmen, zirvedekilerin sürekli baş ağrısıydı. İnönü’deki erteleme maçı da rövanşı baş ağrısına dönüştürecek bir sürü nedenle başladı. Öncelikle kendi taraftarının zaman zaman ters tepen baskısı, gündüz maçında Bursaspor’un, Kasımpaşa’yı kolayca geçerek hatırı sayılır bir avantaj elde etmesi ve de Ernst’in yokluğu! Devamı için tıklayın… »

Beşiktaş, maçın üçte biri bittiğinde 2 farkı yakalamıştı ve bundan sonrası en güvendiği oyuna, savunma sahnelerine kalacaktı. Kader maçının öncesinde hiç beklemedikleri gelişmelerle “takım” olduklarını anladılar. Nobre’nin oğlu yoğun bakıma alınmış, en başta teknik direktör, takımın tümü Kayseri’ye endişeyle uçmuştu. Sonra Şili’den hepimizin yüreğine oturan 8.8’lik darbe geldi. İstanbul’da kalan Nobre, Kayseri’de maçı bekleyen Şilili Rodrigo Tello, takımın iki kaygı kaynağı oldu. Devamı için tıklayın… »

Beşiktaş’ın ilk yarıyı tek kale oyununa dönüştürmesine rağmen golü atamamasındaki temel nedenlerden biri, savunmaya yığılan rakibine karşı fazladan sürpriz adamı hücuma sokamamasıydı. İkisi de çok istedi.  İkisi de sahip olamadı. …Ve maç ortada kaldı. Derbinin anlam ve önemine uyabilir ama, Beşiktaş’ın hesaplarına hiç de uymayan bir beraberlik bu… Galatasaray’la Beşiktaş arasındaki puan farkı aynen devam ettiğine göre Galatasaray bir anlamda mutludur diyelim. Devamı için tıklayın… »

O’nun sağlığı her şeyden daha önemli… Mustafa Denizli, stent operasyonundan sonra dinlenmeyi kısa kesip görevinin başına döndü, takımını maça hazırladı. Gaziantep Kamil Ocak Stadı’ndaki maçta ekrana gelen yüzü belli bir yorgunluğu taşıyordu. Buna rağmen karizmayı çizdirmedi. Kulübede oturmayı aklına bile getirmeden her maçta olduğu gibi maçı ayakta izleme alışkanlığını sürdürdü. Devamı için tıklayın… »

Mustafa Denizli için sıkça kullanılan “şanslı“ sözcüğü, sadece dünkü deplasman için uygun olabilir. İki takım için de ligin ikinci yarısı dün başlıyordu. Beşiktaş kar engeli nedeniyle, Antalyaspor da fikstür gereği (Ankaraspor küme düşürüldüğü için) 17. haftayı maç yapmadan geçmişlerdi. Devre arasında Beşiktaş’ın Kupa’da havlu atmasına neden olan seri yenilgilere tanık olduk. Antalyaspor ise tatilde Fenerbahçe’ye karşı bir kupa galibiyeti (4-3) ile neşesini bulmuştu.
Kongre öncesi ters bir sonuç olasılığıyla tedirgindi Beşiktaşlı futbolcular. Özellikle adı gönderilecek oyuncu olarak dillendirilen Tello, bir türlü formunu bulamayan Nihat ve oyunla ilgili en küçük coşku taşımayan Bobo bu tedirginliği arttıran hücumculardı.
Biraz Tabata gayretlerine tanık olduk ama, o da yetersizdi. Bu nedenle Beşiktaşlı forvetlerin gol için yaptıkları onca baskıya ve bindirmeye rağmen gol gelmedi. Bunun temel nedenlerinden biri, hücum karakterli tüm oyuncuların ayağına top beklemesi, alan boşaltarak, rakibi aldatacak sürpriz koşuları nedense hiç yapmamasıydı. Beşiktaş’ın ligin ilk yarısında da sık sık sergilediği gibi topu ayağına alan hücumcular, adam geçme becerileri sınırlı olduğundan etkinlik sağlayamadılar. Öte yandan yan paslarla Antalyaspor savunmasının toparlanmasına ve gedikleri kapamasına da yardımcı(!) oldular. Oyunun en komik anları ise, hücumcuların geri dönerek topu orta alana, hatta savunmaya aktarmalarıydı.
Mustafa Denizli, Nihat ve Tabata’yı oyundan alıp, Holosko ile genç Necip’i ileri sürünce burada bir ölçüde baskıyı artırıp, pozisyon zenginliği yarattılar.
Peki Beşiktaş nasıl kazandı? Bu sorunun yanıtı sadece “savunma” olabilir. Ekrem, Ernst, Fink, İbrahim’ler Sivok ve kaleci Rüştü, disiplinle, yardımlaşarak, kademeleri ihmal etmeden, topu da ileri taşıyarak oynadılar. Antalyasporlu Necati ve Djeahua’nın buluştukları toplarda hepsi üzerine düşeni fazlasıyla yaptı. Korner atışında rakip kale ağzında topa yükselen İbrahim Toraman’ın iki stoper arasında sıkışıp kalması, topun Antalyasporlu oyuncunun eliyle teması bir penaltı kararına neden oldu, Bobo’nun golü geldi. Hemen söyleyelim, Özgüç Türkalp’in kararı doğru. Ama böyle pozisyonlara devam diyen hakemler de var.
Mustafa Denizli için sıkça kullanılan “şanslı“ sözcüğü, sadece dünkü deplasman için uygun olabilir. Bu aynı zamanda Yıldırım Demirören’in de şansı.
O halde kongreye selam, yola devam!

Turkcell Super Lig’in ilk yarısı, yıllardır alışık olduğumuz görüntüler ve gürültülerle bitti. Yine kaçan goller, yine hakem hataları, yine yönetici isyanları…
Ama her şeye rağmen bu yıl da ligin değerini bilmemiz gereken bir özelliği var :
Rekabet alanı genişliyor… Zirveye ortak takım sayısı artıyor. Geniş rekabet alanında ayrıca giderek artan bir yoğunluk da var.
Üç Büyükler, Bursaspor, Kayserispor ve de Trabzonspor… Hiç kuşkunuz olmasın, bu ligin zirvesindeki mücadeleyi ikinci yarıda da artan bir tempo ile sürdüreceklerdir.
Şimdiden söyleyelim, bu sezon şampiyonluk yarışının son dört haftaya kadar çoklu koşularla süreceğini, zirve grubundan kolay kolay hiçbirinin kopmayacağını düşünüyorum. Devamı için tıklayın… »

Hiç kimse denizdeki fırtınayı, tayfaların isyanını dinlemez. Limana bakar herkes…
Gemiyi getirebildin mi, getiremedin mi?
Getirdiysen ne ala!.. Getiremediysen, git kendi kendine ağla!
Beşiktaş için İnönü’deki maç olabilecek en zor koşullarda başladı. Metrekareye düşen su miktarı, topun bir metre bile sürülmesini engelliyordu. O nedenle ev sahibi Beşiktaş da, Bursaspor da anormal sayıda top kaybettiler. Sulu zeminin azizliğinde oluşan bu ikram toplarını alanlar da yeniden ikram (!) ederek oyuna katıldılar. Devamı için tıklayın… »

Hepimiz bu toprakların çocuklarıyız. Manisa’da bir anne var, binlerce yıldan beri çocukları için ağlıyor. Onun adı Niobe. Doğal bir rastlantıyla bir kadın başı biçiminde oluşmuş kayadan şıp şıp billur sular düşüyor toprağa… Efsaneye göre Niobe, çocuklarının yiğitliği ve güzelliğiyle övünür, tanrılarla alay edermiş, “Hiçbiriniz yarışta benim oğlumu geçemezsiniz!” diyerek. Bu durum canını sıkmış tanrıların. Sonunda çocuklarını elinden almışlar o güzel ananın…
Niobe, çocuklarının acısına ağlıyor işte…
Bu ülkede analar binlerce yıldır ağlıyor. Devamı için tıklayın… »

Beşiktaş’ın çelişkisi de bu: Kendi sahanın efendisi değilsin!.. Üç maçta da boynu bükük dönüyorsun soyunma odasına. Aldığın dört puanı endüstriyel futbolun en zor ülkelerinde (İngiltere – Almanya), oranın şampiyonlarından (Manchester United – Wolfsburg) deplasmanda elde ediyorsun. Devamı için tıklayın… »

Beşiktaş’ın uzun soluklu zafer maratonu, İnönü’de hayalkırıklığı ile bitti. Yakın tarihin değişmez gerçeği bir kez daha kendini hatırlattı. Beşiktaş için en tehlikeli deplasman (!) İnönü.
Hayır, taraftarının olumsuz ve gergin tavrından ya da takım üzerinde yarattığı baskıdan dolayı değil. Ev sahibi olmanın avantajıyla rakibini boğarcasına baskı kuran siyah – beyazlılar, ofansif anlamda o kadar sorunlu ve öylesine çözümsüz ki zaman ilerledikçe konuk takımın güveni tazeleniyor. Devamı için tıklayın… »